Het goedhartig varken

Een varken peinsde vol verdriet
Men moet mij niet, men mag mij niet
Zeer droevig is mijn leven
Heel spoedig wil ik hier vandaan
Zwerven gaan en zwerven gaan
Lang onbekende dreven

Het varken zag een geitenbok
De steunend leunde op een stok
En ging de reden vragen
"Ach", sproak de geit vermoeid en droef
"er viel een baksteen op mijn hoef"

"Zal ik U dan maar dragen?"

Er zat een kat op het trottoir
Zo miezerig te miauwen
"geldt volgens uw filosofie
dat wat voor twee geldt ook voor drie
wil dan ook mij versjouwen?"

Een eend sprak "mag ik ook mee meneer
want mijn twee voeten doen zo zeer".

"Das best" zei het varken goedig.

Moraal:
Als men je nodig heeft,
Weet je tenminste dat je leeft.
Dus draag elkander moedig.

vrij naar vertaling Willem Wilmink