Weerdinge
De omgeving van Weerdinge wordt al zeer lang bewoond, prehistorische grafheuvels en hunebedden in de omgeving getuigen hiervan. Blijkbaar was de omgeving vanwege zijn ligging interessant voor bewoning het dorp ligt namelijk op de rand van de Hondsrug grenzend aan het "bourtangermoor", een groot veengebied. Op de hoge zandgronden waren vele natte plekken wat gunstig was voor beweiding van koeien. Ook zijn er resten van oude akkercomplexen (celtic fields) die tot het begin van de jaartelling gebruikt werden.
Rond de 12e eeuw wordt de naam Wearde inge voor het eerst vermeld. De naam Wearde inge betekend mogelijk "beste weide"maar hier is geen zekerheid over. De bisschop van Utrecht had verschillende boerderijen in Weerdinge die verpacht werden. Weerdinge lag vroeger in een bosrijke omgeving tussen het "Emmerholt" en het "Weerdinger holt". In het Weerdinger holt schijnt ook een Germaanse offerplaats te zijn geweest. Van deze bossen is niets meer over, de bomen werden door de eeuwen heen gekapt en 1 keer per jaar verhandeld op de holtmeining. Opkopers kwamen van ver om het zware eikenhout te kopen.
In de 19e eeuw werd begonnen met het afgraven van het veen en het dorp ontwikkelde zich door de grote toestroom van arbeiders naar het veen van een typisch boerendorp tot een dorp
waar zich winkeliers vestigden en mensen van allerlei beroepen een nering vonden.
Na het afgraven van het veen trokken veel inwoners weg en verspreiden zich over het hele land en daarbuiten.
Weerdinge is nu een dorp met nog enkele actieve boeren en veel inwoners vinden in het grotere hoofddorp Emmen hun werk.
Er wonen zo"n 700 mensen en heeft een rijk verenigingsleven. Het is een gezellig dorp waar het prima wonen is.
In de jaren 30 van de vorige eeuw zijn weer bossen aangeplant waardoor Weerdinge nu nog steeds in een bosrijke omgeving ligt.
Door de eeuwen heen heeft Weerdinge zich ontwikkeld tot een typisch brinkdorp met rondom het dorp de landerijen (de es) houtwallen en bossages.